موضوعات اصلي
بيشتر موشك هاي امروزي با سوزاندن سوخت نيرو توليد مي كنند. اين موشك ها، موشك هاي شيميايي ناميده مي شوند. موشك ها تركيبي از مواد شيميايي به نام پيشران يا propellant را مي سوزانند. پيشران موشك از يك سوخت مثل بنزين، كروزن kerosene يا هيدروژن مايع و ماده ای که اكسيژن را تآمین می کند ساخته شده است. تأمین اكسيژن موجب مي شود سوخت بسوزد و به موشك اجازه مي دهد كه در فضا كار كند. یعنی جايي كه هيچ هوايي وجود ندارد. برخی از موشک های تاریخی يك موشك شيميايي سوخت را در يك محفظه سوخت يا احتراق مي سوزاند. سوزاندن، گازي را ایجاد می کند که به سرعت منبسط یا پخش می شود. گاز در همه جهات در داخل موشك منتشر مي كند. به هر صورت گازي كه به عقب موشك جريان مي يابد از ميان يك دهانه بيرون مي رود. اين گاز فرار موشك را رو به جلو هل مي دهد. بيشتر موشك هاي فضايي دو يا سه بخش دارند كه مرحله ناميده مي شود. اين موشك ها، موشك هاي چند مرحله اي ناميده مي شوند. هر مرحله يك موتور موشك و پيشران دارد. مرحله اول بالابرنده booster ناميده مي شود كه موشك را پرتاب مي كند. بعد از اين كه مرحله اول بيشتر سوختش را مي سوزاند، موشك اين بخش را مي اندازد و مرحله دوم را مورد استفاده قرار مي دهد. موشك به اين ترتيب هر مرحله را بعد از ديگري مورد استفاده قرار مي دهد. موشك هاي چند مرحله اي براي پروازهاي طولاني نزديك زمين و پروازهاي به سوي فضا مورد استفاده قرار مي گيرند. آن ها مي توانند نسبت به موشك هايي كه تنها يك مرحله دارند به سرعت هاي بالاتري برسند. زيرا وزن اين موشك ها با افتادن مرحله ها پس از تمام شدن پيشران شان افزايش مي يابد. يك موشك سه مرحله اي مي تواند حدود سه برابر سريع تر از يك موشك يك مرحله اي كه همان مقدار سوخت را حمل مي كند حركت كند. كاربردهاي موشك ها انسان موشك را بيشتر براي تحقيقات علمي، سفر فضايي و جنگ مورد استفاده قرار مي دهد. موشك ها هم چنين براي پرت كردن فضاپيماي بدون سرنشين و ماهواره هايي كه به داخل مسير دايره اي اطراف زمين كه مدار ناميده مي شود فرستاده مي شوند، مورد استفاده قرار مي گيرند. اين موشك ها، موشك هاي حمل كننده يا carrier يا ابزار پرتاب ناميده مي شوند. دانشمندان موشك ها را براي كشف و تحقيق درباره آب و هواي اطراف زمين و نيز براي رفتن به داخل فضا مورد استفاده قرار مي دهند. هم چنين موشك ها ماهواره ها را به بالا و به داخل مدار اطراف زمين مي برند. اين ماهواره ها تصاويري از آب و هواي زمين مي گيرند. آن ها اطلاعات ديگري هم براي مطالعات علمي جمع آوري مي كنند. هم چنين بعضي از موشك ها ابزاري به فضاي دور حمل مي كنند تا ساير سياره ها مورد مطالعه قرار گيرد. بعضي از ماهواره ها براي فرستادن پيام در فضاهاي دور مورد استفاده قرار مي گيرند. هم چنين موشك ها نيروي مورد نياز فضاپيماها را تأمين مي كنند. موشك V زحل كه فضانوردان را به ماه مي برد، قوي ترين وسيله پرتابي است كه تاكنون به وسيله ايالات متحد آمريكا ساخته شده است. اين موشك مدت زيادي مورد استفاده قرار گرفت. دانشمندان عقيده دارند كه چيني ها موشك را اختراع كرده اند. اما هيچ كس نمي داند كه دقيقاً چه موقع اين اتفاق افتاده است. مورخان از"تيرهایي از آتش که پرواز می کردند" و حدود 800 سال قبل به وسيله ارتش هاي چيني مورد استفاده قرار گرفتند را توصيف مي كنند. حدود 100 سال بعدتر، استفاده از موشك ها در بيشتر آسيا و اروپا گسترش يافت. اين موشك هاي ابتدايي تركيبي از ذغال چوب و مواد شيميايي به نام پودر سياه را مي سوزاندند. در ابتداي قرن نوزدهم، كلنل ويليام كنگرو از ارتش بريتانيا موشك هايي را درست كرد كه مي توانستند مواد منفجره حمل كنند. بعضي از اين موشك ها قادر بودند 5/1 مايل يا 4/2 كيلومتر حركت كنند. نظاميان بريتانيايي موشك كنگرو Congreve را در طول جنگ سال 1812(1815-1812) بر ضد ارتش ايالات متحده مورد استفاده قرار دادند. اتريش، روسيه و چند كشور ديگر هم موشك هاي نظامي را در طول قرن 19 توسعه دادند. در سال 1926 دانشمند موشكي آمريكايي رابرت. اچ. گدارد اولين موشك با پيشران مايع را ساخت. اين موشك مي توانست 184 پا يا 56 متر با سرعت حدود 60 مايل(97 كيلومتر) در ساعت به داخل هوا بالا رود. در طول جنگ جهاني دوم(1945-1939) دانشمندان موشكي آلمان موشك هاي قدرتمند V2 را با موفقيت ساختند. آلمان، لندن را در طول ماه هاي آخر جنگ با صدها موشك V2 بمباران كرد. نيروهاي آمريكايي بسياري از موشك هاي V2 را ضبط كردند و براي استفاده در تحقيقات به ايالات متحده بردند. اولين موشك هايي كه رو به بالا حركت مي كرد، در طول جنگ جهاني دوم در ايالات متحده طراحي و ساخته شد. اين موشك ها 75 مايل يا 121 كيلومتر به داخل هوا بالا مي رفتند. در 14 اكتبر سال 1947 كاپيتان چارلز. اي. يي گر charles E. Yeager از نيروي هوايي ايالات متحده اولين پرواز را با سرعت بالاتر از سرعت صوت انجام داد. او با يك هواپيماي با نيروي موشك به نام X-1 پرواز كرد. در دهه 1960 يك هواپيما با نيروي موشك به نام X-15 به سرعت 4520 مايل يا 7272 كيلومتر در ساعت رسيد. اين بيشتر از شش برابر سرعت نور بود. عصر فضا در چهارم اكتبر سال 1957 شروع شد. موقعي كه اتحاد شوروي يك موشك را براي پرتاب اسپوتنيك يك، اولين ماهواره مصنوعي جهان مورد استفاده قرار داد. در 12 آوريل 1961 يك موشك اتحاد شوروي با يك انسان يعني يوري گاگارين براي اولين بار به مدار اطراف زمين رفت. در 5 مي 1961 يك موشك سرنشين دار آمريكايي به فضا رفت. در 12 آوريل سال 1981، ايالات متحده اولين شاتل فضايي كه كلمبيا نام داشت را با نيروي موشك به مدار زمين فرستاد. در اول فوريه سال 2003 كلمبيا، -مانند چلنجر Challenger در سال 1986- تكه تكه شد و همه سرنشينانش كشته شدند. 
شخصي در يک تست هوش دردانشگاه که جايزه
يک ميليون دلاري براش تعيين شده شرکت کرده
سوالات اين مسابقه به شرح زير ميباشد :
1-جنگ 100 ساله چند سال طول کشيد ؟
افسانه هاي قديمي نقل مي كنند كه بشر هميشه سعي مي كرده، به نحوي عمل پرواز را انجام دهد. براي مثال«ايكاروس» و«دائه دالوس» از جمله كساني بودند كه سعي كردند با بال هائي كه از پر و موم ساخته بودند پرواز كنند. ولي اين آزمايش مدت صدها سال، مرگ بسياري را كه خواستند دوباره آزمايش را امتحان كنند، فراهم آورد. يعني وقتي بال هاي شكننده ساخته شده را با دست بر پشت شان مي بستند و از ارتفاعات بلندي خود را پرتاب مي كردند موجب مرگ شان مي شد. بدين ترتيب كم كم بشر متوجه اين نكته شد كه انسان هرگز نمي تواند با تقليد از طرز پرواز پرندگان، در هوا به پرواز درآيد. بنابراين يك وسيله جديدي بايد اختراع يا درست مي شد و تا آن جائي كه مي دانيم«راجر بيكن» اولين كسي بود كه پيشنهاد كرد: «ممكن است با ساختن موتوري كه يك نفر هدايت آن را بر عهده داشته باشد، به اين آرزوي ديرينه جامه عمل بپوشاند يعني عمل پرواز در هوا را انجام دهد.» در قرن هفدهم، توجه بشر به پروازهاي«سبك تر از هوا» معطوف گرديد. بنابراين اولين پرواز با بالون هائي كه از هواي گرم و هيدروژن پر مي شدند انجام گرفت. گر چه يكي از معايب بزرگ بالون اين بود كه ساكنين بالون كاملاً در اختيار و دستخوش تغييرات هوا بودند و دائماً به وسيله باد اين طرف و آن طرف برده مي شدند. به اين ترتيب، بشر هنوز براي رسيدن به يك پرواز واقعي راه زيادي در پيش داشت. اولين ماشين پرواز، سنگين تر از هوا، يك هواپيماي بي موتوري ساده بود كه در سال 1804 ساخته شد. ظرفيت اش، 154 اينچ مربع بود كه روي يك ميله نصب شده بود و داراي دُمي هم در عقب بود. در سال 1848، «جان استرينگ فلو»، اولين كسي بود كه هواپيماي يك باله را كه به وسيله نيروي بخار به حركت در مي آمد، ساخت. طول اين هواپيما سي پا بود. پس از اين كه آزاد مي شد، به تدريج بالا مي رفت و با يك وسيله ساده اي هم كه روي آن نصب كرده بودند مي توانستند صعود آن را متوقف كرده و فرود آيند. روس ها ادعا مي كنند كه يك نفر روسي به نام الكساندر موژائيسكي، در سال 1882 اولين كسي بوده كه با يك هواپيماي بخاري، پرواز كرده است. در 1896 دكتر«ساموئل پيريونت لنگلي» توانست يك پرواز موفقيت آميز انجام دهد. بدين معني كه توانست 3250 پا با سرعت 25 ميل در ساعت پرواز كند. بال هواپيماي او، 16 پا طول داشت. در 17 دسامبر 1903«اوريل رايت» شروع به ساختن يك موتور براي هواپيماي خود كرد يعني با قدرت خود هواپيما را به هوا برد. البته اين يك پرواز با استاندارد امروزي نبود و فقط 120 پا با سرعت 31 ميل در هر ساعت، ارتفاع مي گرفت. ولي همين هم كافي بود كه آوريل و برادرش ويلبر را مصمم سازد كه براي اولين بار هواپيمائي ساخته و پرواز دهند و پرواز آن به وسيله نيروي بخار نباشد، بلكه با قدرت خود هواپيما، به پرواز در آيد. بالاخره معروف است كه يك نفر به نام«پرستون واتسون» پرواز موفقيت آميزي را در سال 1902 با يك هواپيماي دو باله اي كه موتور در آن كار گذاشته بودند، انجام داد. ولي اين ادعا تا به حال رسماً تأييد نگرديده است. 
افسانه هاي قديمي نقل مي كنند كه بشر هميشه سعي مي كرده، به نحوي عمل پرواز را انجام دهد. براي مثال، «ايكاروس» و«دائه دالوس» از جمله كساني بودند كه سعي كردند با بال هايي كه از پر و موم ساخته بودند پرواز كنند. ولي اين آزمايش مدت صدها سال، مرگ بسياري را كه خواستند دوباره آزمايش را امتحان كنند، فراهم آورد. يعني وقتي بال هاي شكننده ساخته شده را با دست بر پشت شان مي بستند و از ارتفاعات بلندي خود را پرتاب مي كردند موجب مرگ شان مي شد. بدين ترتيب كم كم بشر متوجه اين نكته شد كه انسان هرگز نمي تواند با تقليد از طرز پرواز پرندگان، در هوا به پرواز درآيد. بنابراين يك وسيله جديدي بايد اختراع يا درست مي شد و تا آن جايي كه مي دانيم«راجر بيكن» اولين كسي بود كه پيشنهاد كرد: «ممكن است با ساختن موتوري كه يك نفر هدايت آن را بر عهده داشته باشد، به اين آرزوي ديرينه جامه عمل بپوشاند يعني عمل پرواز در هوا را انجام دهد.»!! در قرن هفدهم، توجه بشر به پروازهاي«سبك تر از هوا» معطوف گرديد. بنابراين اولين پرواز با بالون هايي كه از هواي گرم و هيدروژن پر مي شدند انجام گرفت. گر چه يكي از معايب بزرگ بالون اين بود كه ساكنين بالون كاملاً در اختيار و دستخوش تغييرات هوا بودند و دائماً به وسيله باد اين طرف و آن طرف برده مي شدند. به اين ترتيب، بشر هنوز براي رسيدن به يك پرواز واقعي راه زيادي در پيش داشت. اولين ماشين پرواز، سنگين تر از هوا، يك هواپيماي بي موتوري ساده بود كه در سال 1804 ساخته شد. ظرفيتش، 154 اينچ مربع بود كه روي يك ميله نصب شده بود و داراي دُمي هم در عقب بود. در سال 1848، «جان استرينگ فلو»، اولين كسي بود كه هواپيماي يك باله را که به وسيله نيروي بخار به حركت در مي آمد، ساخت. طول اين هواپيما سي پا بود. پس از اين كه آزاد مي شد، به تدريج بالا مي رفت و با يك وسيله ساده اي هم كه روي آن نصب كرده بودند مي توانستند صعود آن را متوقف كرده و فرود آيند. روس ها ادعا مي كنند كه يك نفر روسي به نام الكساندر موژائيسكي، در سال 1882 اولين كسي بوده كه با يك هواپيماي بخاري، پرواز كرده است. در 1896 دكتر«ساموئل پيريونت لنگلي» توانست يك پرواز موفقيت آميز انجام دهد. بدين معني كه توانست 3250 پا با سرعت 25 ميل در ساعت پرواز كند. بال هواپيماي او، 16 پا طول داشت. در 17 دسامبر 1903، «اوريل رايت» شروع به ساختن يك موتور براي هواپيماي خود كرد يعني با قدرت خود هواپيما را به هوا برد. البته اين يك پرواز با استاندارد امروزي نبود و فقط 120 پا با سرعت 31 ميل در هر ساعت، ارتفاع مي گرفت. ولي همين هم كافي بود كه آوريل و برادرش ويلبر را مصمم سازد كه براي اولين بار هواپيمايي ساخته و پرواز دهند و پرواز آن به وسيله نيروي بخار نباشد، بلكه با قدرت خود هواپيما، به پرواز در آيد. بالاخره معروف است كه يك نفر به نام«پرستون واتسون» پرواز موفقيت آميزي را در سال 1902 با يك هواپيماي دو باله اي كه موتور در آن كار گذاشته بودند، انجام داد. ولي اين ادعا تا به حال رسماً تأييد نگرديده است. 
بارومتر يعني دستگاهي براي سنجش فشار هوا. اين دستگاه براي اندازه گيري فشار جَو به كار مي رود. ريشه تمام تغييرات در وضع هوا جريان هواي سرد و گرم است. اين گونه جريان ها در ميزان فشار جَو يا هوا تأثير مي گذارد. بنابراين، اگر بتوانيم فشار هوا را اندازه گيري كنيم به جريان هاي هواي سرد و گرم نيز پي خواهيم برد و آن گاه در نتيجه، مي توانيم وضعيت هوا را نيز پيش بيني كنيم. با كدام دستگاه مي توان فشار هوا را اندازه گرفت؟ با يك بارومتر جيوه اي. پس بارومتر يعني دستگاه سنجش فشار هوا. نحوه ي كار با بارومتر به گونه اي است كه در تصوير ملاحظه مي كنيد. در داخل يك ظرف مقداري جيوه ريخته و يك لوله خلأ دار هم واژگونه بر روي آن قرار داده اند. وقتي كه هوا بر سطح جيوه فشار مي آورد، جيوه در آن، بالا مي رود و آن قدر بالا مي رود تا وزن ستون جيوه با فشار هوا برابر شود. آن گاه مي بينيم كه جيوه در برابر يكي از اعدادي كه بر بدنه ي لوله چاپ شده، توقف مي كند. با خواندن اين عدد به ميزان فشار هوا پي مي بريم. در شرايط عادي و در سطح دريا، جيوه در لوله خلأدار تا 75 سانتي متر بالا مي رود. اكنون فرض كنيم كه فشار هوا كم شود، در اين صورت جيوه اندكي پايين مي آيد. در ضمن، اين تغيير به ما فهماند كه باد و طوفاني دارد پيوسته به منطقه ي ما نزديك مي شود. زيرا هميشه باد به سوي مناطق كم فشار روي مي آورد. اما بر عكس، هر گاه ستون جيوه در لوله، بالا برود نشان خوبي وضع هواست. در سـطح دريا فشار هوا به گونه اي است كه جيوه حداقل و حداكثر بين 5/67 تا 5/77 سانتي متر بالا و پايين مي شود.
بارومتر خشك
بارومتر خشك را آنه روئيد مي گويند. اين واژه از زبان لاتيني گرفته شده و به معناي« غير مايع» است. پس اين نوع بارومتر با جيوه كار نمي كند. طرز ساختن بارومتر خشك اين گونه است: نخست، فضاي درون جعبه اي را از هوا خالي مي كنند تا مانند لوله خلأدار در«بارومتر جيوه اي»، قابل استفاده باشد. سپس هر گونه تغييري در فشار هوا بر بدنه ي اين جعبه تأثير مي گذارد. يعني اگر فشار هوا زياد بشود، بدنه ي جعبه تو مي رود و در اين هنگام فنري كه در داخل آن نهاده شده و به عقربه اي متـصل است، به كار مي افتد. اين عقربه بر روي يك صفحه ي درجه بندي شده مي گردد و درجه ي فشار هوا را به ما نشان مي دهد. بارومتر خشك به دقت بارومتر جيوه اي كار نمي كند. در ضمن جالب است اين را هم بدانيد كه جيوه در ميان مايعات از همه سنگين تر است. براي مثال اگر بخواهيم به جاي جيوه، آب در لوله بارومتر بريزيم، بايد لوله اش به طول 9 متر باشد. 
خيلي مشكل است كه رد پاي ايجاد بسياري از سنت هاي قديمي را تعقيب كرد و پي به ريشه و اصل آن ها برد. اما اتفاقاً اين سنت ريشه قطعي و معيني دارد و به صورت يك افسانه زيبا حكايت شده است! روايت شده است كه ساليان بسيار پيش، يك دختر از اهل كشور هلند مي خواسته به همسري يك آسيابان در بيايد كه مرد ثروتمندي نبوده ولي در عوض به خاطر سخاوتمندي و دست و دلبازي خود، محبوب همه مردم بوده است زيرا اين آسيابان هر چه آرد و نان درست مي كرد همه را به فقرا مي داد. وقتي مردم اين را شنيدند چون خيلي اين دو دلداده فقير را دوست داشتند، تصميم گرفتند كه يك كاري بكنند. البته هيچ كدام به تنهايي آدم هاي ثروتمندي نبودند اما فكر كردند كه اگر هر كدام يك چيز كوچك به عنوان هديه عروسي به آن ها بدهند، در اين صورت آن ها هم خواهند توانست، با يكديگر ازدواج كنند. بنابراين هر كدام در حالي كه هديه خود را در دست گرفته بودند، به خانه دخترك رفتند. بعضي ظروف آشپزخانه، بعضي ديگر اسباب هاي ضروري خانه مثل سفره و چراغ و از اين قبيل چيزها آورده بودند. خلاصه وقتي اين مردم مهربان و خوش قلب هداياي خود را به دخترك بخشيدند او توانست به همسري آسيابان فقير در بيايد. بنابراين، اين اولين هديه عروسي بود كه باعث شد كه اين رسم خوب به وجود آمده و تا امروز هم چنان حفظ شود. 
تاريخچه كيك عروسي چيست؟
تاريخچه كيك مخصوص عروسي به دوره رومي ها بر مي گردد. در آن روزها، در ميان خانواده اعيان و ثروتمند، يك نوع كيك مخصوص براي جشن هاي عروسي متداول بوده است و عروس و داماد نه تنها خودشان از اين كيك مي خوردند، بلكه از ميهمانان هم با اين كيك پذيرايي مي كردند. بعد، هر كدام از ميهمانان هم يك تكه از اين كيك را بر مي داشتند تا آن ها هم بنابر عقيده اي كه داشتند، در زندگي شان سهمي از اين وفور نعمت و فراواني داشته باشند. بسياري از مردم دنيا در جشن ازدواج شان از كيك عروسي استفاده مي كرده اند. بعضي از قبايل سرخ پوست آمريكايي، انواع مختلفي از كيك عروسي داشته اند كه مي بايستي عروس به داماد هديه كند. در اروپا هم رسم شد كه هر كدام از ميهمانان يك نوع شيريني مخصوص ادويه داري را با خودشان آورده و روي ميز بزرگي كه در وسط سالن عروسي قرار مي دادند، روي هم بگذارند( آنقدر كه يك تپه كوچك از شيريني وسط ميز درست شود). قصه اي نقل مي شود كه يك آشپز فرانسوي از انگلستان عبور مي كرده و وقتي اين رسم خاص را ببيند، اين فكر به خاطرشان مي رسد كه بهتر است به جاي اين كلوچه ها و شيريني هاي كوچولو، يك كيك بزرگ چند طبقه درست كند. بنابراين از اين جا بود كه اين كيك عروسي فعلي به وجود آمد.
متداولترین نام در دنیا محمد است.
نماز مستحبی را می توان در حال راه رفتن و سواری خواند گر چه رو به قبله هم نباشی.
سجده بر توتون جایز است.
نماز مهمترین اعمال دینی است که اگر قبول درگاه خداوند عالم گردد عبادت های دیگر هم قبول می شود.
قرآن كريم داراى سى جزء است [= سى پاره]، كه هر جزء با جزء ديگر از نظر طول برابر است. احتمال دارد كه حضرت رسول(ص)(3) يا جانشينان ايشان اين تقسيم را، براى آنكه قراءت روزانه قرآن آسان باشد، انجام دادهاند.
هر جزء از اجزاى سىگانه قرآن، چهار يا دو حزب و كل قرآن 120 يا شصت حزب است. شايد اين تقسيمبندى نيز براى تسهيل قراءت قرآن در مجالس فاتحه بوده باشد.
تعداد آيات قرآن بر طبق روايات 6236 فقره است.
تعداد كلمات قرآن 77807 فقره است.
حروف مقطّعه به حروفى مانند الم [الف، لام، ميم]، طسم [طا،سين ، ميم]، كهيعص [كاف، هاء، ياء، عين، صاد] گفته مىشود كه گسسته از همند و متشكل از 29 حرف يا مجموعه حروف هستند كه در آغاز 28 سوره قرآن - كه همگى مكى هستند جز بقره و آل عمران - آمده است.
1. حلزون میتواند 3 سال بخوابد.
2. اگر جمعیت چین به شکل یک صف از مقابل شما راه بروند، این صف به خاطر سرعت تولید مثل هیچوقت تمام نخواهد شد.
3. خطوط هوایی آمریکا با کم کردن فقط یک زیتون از سالاد هر مسافر در سال 1987 توانست 40000$ صرفهجویی کند.
12. هر تکه کاغذ را نمیتوان بیش از 9 بار تا کرد.
4. ملت آمریکا بطور میانگین روزانه 73000 متر مربع پیتزا میخورند.
5. چشمهای شترمرغ از مغزش بزرگتر است. 
6. تمام خرسهای قطبی، چپ دست هستند. 
7. یک سوسک حمام میتواند 9 روز بدون سر زندگی کند تا اینکه از گرسنگی بمیرد.
8. اگر یک ماهی قرمز را در یک اتاق تاریک قرار دهید، کم کم رنگش سفید میشود.
9. اگر به صورت مداوم 8 سال و 7 ماه و 6 روز فریاد بزنید، انرژی صوتی لازم برای گرم کردن یک فنجان قهوه را تولید کردهاید. 
10. در 4000 سال گذشته هیچ حیوان جدیدی رام نشده است. 
11. هیچوقت نمیتوانی با چشمان باز عطسه کنی. 
13. اگرتمام رگهای خونی را در یک خط بگذاریم، تقریبا 97000 کیلومتر میشود. 
14. وقتی مگس بر روی یک میله فولادی مینشیند، میله فولادی به اندازه دو میلیونیوم میلیمتر خم میشود. 
15. 30 برابر مردمی که امروزه بر سطح زمین زندگی میکنند، در زیر خاک مدفون شدهاند.
16. تنها حیوانی که نمیتواند شنا کند، شتر است. 
17. شانس شبیه بودن دو اثر انگشت، یک به 64 میلیارد است. 
18. قد انسان تا 20، 25 سالگی و گاها تا 40 سالگی بلند میشود و از چهل سالگی به بعد، قد انسان هر دو سال حدود 6 میلیمتر کوتاه میشود.
19. فقط با از دست دادن یک درصد از آب بدن، احساس تشنگی میکنیم! 
20. دهان انسان روزانه یک لیتر بزاق تولید میکند. 
21. چیتا یا یوزپلنگ سریعترین حیوان خشکی است. او در عرض فقط 3 ثانیه 100 کیلومتر در ساعت سرعت میگیرد. رکوردی که حتی سریعترین خودروهای فراری هم نتوانستهاند بشکنند.
نگاهی به خواص و کاربردهای مواد مختلف و تاثیر آن بر زندگی روزمره ....
همه مولکول ها خواص یکسانی ندارند. برخی مولکول ها جان میلیون ها نفر را نجات داده اند، برخی محیط زیست را به نابودی کشانده و برخی دیگر جهان ما را رنگین کرده اند. در اینجا چند مولکول را انتخاب کردیم که مسیر تاریخ بشر را تغییر داده اند.
● پنی سیلین (R-C۹H۱۱N۲O۴S)
در سال ۱۹۲۸ که الکساندر فلمینگ، میکروبیولوژیست بریتانیایی، پنی سیلین را به طور اتفاقی کشف کرد، هیچ گاه نمی توانست تاثیر آن را بر پزشکی نوین تصور کند. فلمینگ دریافت که در ظرف پتری حاوی کپک، باکتری رشد نمی کند. به این ترتیب وی نخستین آنتی بیوتیک جهان را کشف کرد. پیش از دهه ۱۹۴۰ که استفاده از پنی سیلین رواج یافت زخم و جرات و بیماری هایی مانند سیفیلیس مرگبار بود، اما از زمان استفاده از این دارو، تاکنون جان ۲۰۰ میلیون نفر از مرگ نجات یافته است.
● سدیم کلرید (NaCl)
نمک مسیر تمدن نوین بشر را هموار کرد. بشر از چهار هزار سال پیش از نمک برای نگهداری سبزی و گوشت استفاده می کرد. پیشینیان ما توانستند با استفاده از نمک مواد غذایی را برای روزگار سختی ذخیره کنند، به سفرهای طولانی بروند و در وضعیت های آب و هوایی دشوار زنده بمانند. علاوه بر این یکی از اجزای مهم برای تولید مواد شیمیایی مختلف از جمله صابون و کاغذ است. تقاضا برای مصرف نمک چنان بالاست که تنها در سال ۲۰۰۶، ۲۴۰ میلیون تن نمک تولید شد. . 
وقوع زلزله به فعل و انفعالات درون زمین و حركت لایه های درونی سیاره و در نتیجه، تجمع انرژی در راستای شكستگی هایی كه روی پوسته زمین وجود دارد وابسته است. برای درك آسان تر این مطلب علمی، می توان یك مثال زد: اگر پای فردی شكسته باشد و دوباره اتفاقی برای وی بیافتد، مثلا به زمین بخورد، احتمال بروز شكستگی در همان محل شكستگی قبلی بیشتر است. شكستگی های پوسته زمین در اصطلاح زمین شناسی«گسل» نام دارد و تجمع انرژی در راستای همین گسل ها اتفاق می افتد. پس از این كه انرژی از آستانه یا حد تحمل انرژی در این لایه بیشتر شود، زلزله روی می دهد و انرژی رها شده و در سطح زمین منتشر می شود. این انرژی پس از انتشار به ساختمان ها برخورد می كند و اگر ساختمان ها توان تحمل این انرژی را نداشته باشند، تخریب می شوند. در این هنگام است كه فاجعه رخ می دهد و برای مقابله با آن، در هر لحظه باید آماده بود. متخصصین در رابطه می گویند: هنوز علم قادر به اندازه گیری میزان تجمع انرژی در راستای گسل نیست و از طرفی هم نمی تواند میزان تحمل انرژی لایه ها را اندازه گیری كند. بنابراین چون قادر به اندازه گیری این دو متغیر نیستیم، نمی توانیم تعیین كنیم كه چه وقت میزان انرژی ذخیره شده بیش از مقاومت لایه های زمین می شود و از این رو، نمی توانیم بگوییم كه زلزله چه زمانی اتفاق می افتد. با وجود این، می توانیم برآورد كنیم كه زلزله در چه مناطقی اتفاق خواهد افتاد. نقاطی در معرض وقوع زلزله قرار دارند كه شكستگی ها یا گسل در آن مناطق وجود دارد و این گسل ها فعال هستند. باید به این نكته توجه كرد كه آیا در گذشته در راستای این گسل ها، زلزلهای اتفاق افتاده است یا خیر؟ در واقع، می توانیم براساس اطلاعات گذشته بگوییم كه در آینده چه زلزلهای با چه حد بزرگی و قدرت درونی در آن محل محتمل است. کارشناسان میگویند: با پیشگیری و مقاوم سازی می توان میزان خسارات و تلفات ناشی از زلزله را كاهش داد. زلزلهای كه چندی پیش در شمال كشور رخ داد، ممكن است در هر منطقه دیگری از ایران اتفاق بیافتد. زلزله در كشوری كه بر روی گسل های گوناگونی مانند گسل های زاگرس و البرز قرار گرفته، جدی است اما با رعایت دستورالعمل ها و بكارگیری برخی تمهیدات، می توانیم خسارات و تلفات ناشی از زمین لرزه را كاهش دهیم. همان طور كه كارشناسان می گویند، انجام برخی اقدامات ساده و كم هزینه می تواند در كاهش تلفات و خسارات جانی و مالی ناشی از وقوع زلزله تاثیر بسزایی داشته باشد. كارشناسان در بحث آمادگی برای وقوع زلزله، توصیه هایی دارند كه می تواند در این زمینه مفید واقع شود. در موقع وقوع زلزله به سمت در منزل هجوم نبرید. در خانه های نوساز، درها چندان محكم تر از سایر قسمت های خانه نیستند و معمولا تاب می خورند و می توانند به شما آسیب برسانند. در واقع بهتر است دست خود را روی قسمت سر گذاشته و زیر یك مبل محكم پناه گیرید.
وسایل لازم و ضروری:
وسایل لازم و ضروری برای آمادگی در برابر زلزله، عبارتند از كپسول اطفای حریق، مقادیر كافی داروهای مصرفی اعضای خانواده، وسایل مورد نیاز برای بستن شیر آب و گاز، كتابچه و جعبه كمك های اولیه، چراغ قوه به اضافه لامپ و باتری اضافی، رادیو دستی با باتری اضافی، آب برای مصرف دست كم سه روز اعضای خانواده(یك گالن برای مصرف روزانه هر نفر) قرص های تصفیه یا محلول ضدعفونی كننده برای تصفیه آب آشامیدنی از سایر منابع، غذاهای كنسروی و بستهبندی شده برای مصرف چند روز و یك در بازكن و اجاق خوراك پزی یا منقل برای طبخ غذا در هوای آزاد، كیسه های پلاستیكی ضدآب و بادوام برای دفع زباله و مواد زاید. 